Van … ‘Dienen’ over ‘ik dien’ naar ‘id tejatergroep’ Kasterlee

Van….. ‘Dienen’ over ‘Ik Dien’ naar ‘i.d. tejatergroep’ Kasterlee
De Prehistorie

Reeds voor toneelbond ‘Ik Dien’ zijn roepnaam kreeg, waren tijdens de oorlogsjaren een aantal toneelfreaks actief. Meester René Beersmans, pas gediplomeerd, was door de toneelmicrobe gebeten. Onder de vlag van den ‘Bond van ’t Heilig Hart’, bracht René, samen met Staf Borghs (Bon), Jos Wuyts, Rikske Janssens, Louis (van Fik Kees) Van Laer, Juul Geudens, ……o.a. “De filosoof van Hagem” onder de spots.
Door het wegvallen van René, die werd overgeplaatst naar Merksplas om er les te gaan geven voor de gevangenen en door de aanhouding van Joske Wuyts, die door de Nazi’s naar Duitsland werd weggevoerd, bleef het stil tot in 1948.

In de stad Turnhout

Toen René Beersmans werd benoemd in de gemeentelijke Lagere School van Kasterlee, werd hij onmiddellijk overstelpt met de vraag naar toneel. Hij leerde toneelstukken aan bij de kajotters, de boerenjeugd en de mijnwerkers.
Van het een kwam het ander. René rekruteerde de besten binnen al deze groepen. Deze stonden natuurlijk op de eerste rij toen in het najaar van 1948 het glas werd geheven op ‘ne nieven bond’. Bij Arthur Beersmans in herberg ‘In de Stad Turnhout’. Met Jan Van Hees als eerste voorzitter werd er van wal gestoken. René Beersmans werd penningmeester – secretaris en tegelijk regisseur. Hij zou dit meer dan twee decennia lang volhouden. Er werd onmiddellijk voor geopteerd om aan te sluiten bij de plaatselijke Davidsfondsafdeling om het financieel te kunnen runnen. E. H. Van Tichelen, toenmalig onderpastoor, zette, als DF – proost, mee zijn schouders onder het geheel. ‘Dienen’ werd de allereerste roepnaam van de groep.

Aanvangsjaren

René zou zich passend met enkele persoonlijkheden omringen. In 1950 wist hij Urbaan Schraepen te strikken, even later zijn collega Jefke De Ceuster. Urbaan zou jarenlang mee een sterkhouder blijven en ook ieder jaar een regie op zich nemen. Er werden zelfs twee stukken per jaar gespeeld. Jefke De Ceuster volgde Jef Van Hees op als voorzitter. De successen van ‘De Ster’ en ‘Au Maroni’ bleven jarenlang tot de verbeelding spreken. Zelfs ging Ik Dien de buitendorpse toer op. Bonheiden, Voortkapel, Hasselt, Tongerlo en Vosselaar kregen regelmatig ‘Kastels toneel ‘ op de planken.

En passiespelen als ‘Barabbas’, ‘Deze die stierf’ en het ‘Geding van Ons Heer’ volgden mekaar op. In die tijd mochten er in de vastenperiode periode van de pastoor geen plezante stukken geprogrammeerd staan…….

Jeugdtoneel

Kindertheater leek voor meester Beersmans het middel bij uitstek om jongeren taalbeheersing te leren. Het kon ook voor doorstroming zorgen naar Ik Dien.
René pakte uit met ‘Sneeuwwitteken’, ‘De Gelaarsde Kat’, ‘De kleren van de keizer’ en opnieuw ‘Sneeuwwitje’ van 1953 tot 1958. Hij rekruteerde hiervoor spelertjes uit zijn befaamd knapenkoor, dat zelfs mocht optreden tijdens de Wereldtentoonstelling van 1958 te Brussel.

Nieuwe wegen

‘The Golden Sixties” rukten aan en eindelijk kreeg men van het bisdom de toestemming om ‘gemengd’ te spelen. Voorheen werden eventuele damesrollen steevast door mannen vertolkt. Dan explodeerde het medium televisie, dat een nijdige concurrent werd voor het amateurtoneel. René was alert en trok buitendorps talent aan naast getalenteerde jongeren uit eigen gemeente. Willy Loos, Theo Mens, Raf Op de Beeck en Tom Pernet zouden mee hun stempel gaan drukken op het toneelleven. In de voorzittersstoel gaf Staf Loos de fakkel door aan achtereenvolgens Tom Pernet, Marcel Van Mechelen en Maria Huysmans. In de tachtiger jaren zouden verschillende door de wol geverfde regisseurs het medium toneel komen kleuren: Bert Van Eeckert, Raf Op de Beeck, Miel Geysen, Staf Van Duppen en Johan Dirckx en Tom Pernet. Erg belangrijk en bepalend was ook het feit dat in de zeventiger jaren ‘Ik Dien’ een eigen koers zou gaan varen. Los van Davidsfonds om zo meer eigen accenten kunnen leggen. Een van de allergrootste publiekstrekkers was wel ‘De Klucht van de brave moordenaar’. Elke voorstelling bleven lange rijen tot ver buiten de grote deur aanschuiven voor een zitje.

Opnieuw ‘De Ster’

Heel even geraakte ‘Ik Dien’ in ademnood. Met de ‘Avonden in New Orleans’ keerde echter de grote goesting weer. Het was de grote verdienste van Raf Kennis, sinds de stichting onverbrekelijk verbonden met de vereniging, met ‘De Ster’, het toneelleven overeind te houden. Drie jaar na mekaar klom hij met toneelvrienden het podium op om Felix’
Timmermans meesterwerk te laten herleven. Als sluitstuk bracht hij een nieuw bestuur op de been met Stan Boonen als voorzitter. In Paul Janssen vond men een gedroomd huisregisseur met de juiste spirit.

Met Els Aerden kreeg ‘Ik Dien’ de jongste voorzitter ooit, met prachtige producties als resultaat : ‘Het lijk is zoek’, ‘Het atelier’, ‘Verwarringen’, ‘Om nooit te vergeten’.

Een nieuwe tijd

Voorzitter Louis Hermans kon en mocht in de aanloop naar een nieuw millennium het geheel verder uitbouwen. Het ledenaantal groeide gestadig. Een website werd uitgebouwd, het logo kreeg een opfrisbeurt, Ik Dien werd van dan af ‘i.d. tejatergroep Kasterlee’. Medewerking van Paper – Shop kwam tot stand i.v. m. elektronische kaartenbestelling. Louis zette zijn schouders onder grote, tot de verbeelding sprekende knallers. Tom Pernet mocht geweldige producties neerzetten . Met ‘De Bruiloft’ (2002) zette hij Kastel op zijn kop. Mama’s zijn lief’ (2005) ‘Lily en Marleen’ (2007) , ‘Wij zusters’ (2009) waren evenveel gedurfde als gesmaakte spektakelstukken. Luc Stevens kreeg de unieke kans om de allergrootste massaspektakels te creëren met ‘Oliver Twist’ (2008) en ‘Jacques, ca va ?’. Meer dan 100 medewerkers werden telkens ingezet. Met ‘Jacques, ca va ?’ (2011) werd zelfs de Vondelprijs binnengehaald. Het stuk werd de aanzet om jongeren de kans geven om binnen eigen producties als ‘De gebroeders Leeuwenhart’ (2013) hun kansen te wagen. En met succes.

De voorzittersfakkel werd doorgegeven aan Peter Melis en er kwam ook een gedeeltelijk nieuwe bestuursploeg. In 2014 werd door de jeugd I.Dee de productie ‘Verliefd’ gebracht in een regie van Tom Pernet, niet in het vertrouwde P.C., maar in Hof ter Rielen in een kleine zaal. Wegens groot succes kwam er zelfs een herneming. Datzelfde jaar speelden we ‘Goesting op de camping’, een stuk dat geschreven en geregisseerd werd door Bart Van den Eynde en de I.Dee jeugd. Ook in 2015 werden er 2 stukken gebracht: ‘Tweede keer, goede keer’. En het door voorzitter Peter Melis, regisseur Charlotte Alles en de I.Dee jeugd zelfgeschreven ‘#HEMIKIETOANVANEI’. Het script van dit stuk werd zelfs opgenomen in de catalogus van Toneelfonds Janssens. In 2016 speelde I.D. een stuk met een veel te lange naam ‘Het Creaclubje van de Bond van de Moderne Verenigde Kastelse Vrouwen van de Markt speelt ‘Moordmysterie’ Er werd noodgedwongen beslist om nog 1 stuk per jaar te spelen, aangezien er heel veel werk voor en achter de schermen komt kijken bij een productie en 2x per jaar voor de vrijwilligers niet haalbaar bleek.
Begin 2016 kwam Chantal Eelen ons vervoegen als nieuwe voorzitter. In 2017 bracht I.D. het stuk ‘Madame Zimbra’, een groot succes. Daar sloten we een tijdperk af in het P.C. in Kasterlee.

 

Op 23,24,25,28 februari en 2 en 3 maart 2018 spelen we Per (r)ongeluk in een regie van Tom Pernet, de eerste productie voor I.D. Tejatergroep in het nieuwe Ontmoetingscentrum in Kasterlee. I.D. is dus nog lang niet uitgespeeld.